Ne acı ki artık sadece siyasette değil, acılarımızda da bölünüyoruz. Aynı depremde yıkılan evlerin altında kalan insanlar için bile ortak bir vicdanda buluşamıyoruz
Her kafadan bir ses çıkınca bölünüyoruz. Bazen hiç ses çıkmayınca da bölünüyoruz. Hiç kimse, kimseyi anlamıyor. Kimse de hiç kimseyi anlamıyor.
Siyasette bölünüyoruz. Felaketlerde bölünüyoruz, acılarımızda bölünüyoruz, sevinćlerimizde, sporda, kültürde, inançta heryerde bölünüyoruz. Sonra parçalanıyoruz.
Öyle birlik beraberlik naraları artık işe yaramıyor. Bölünmeyi seviyoruz arkadaş, var mı ötesi.. Hani kuvai milli ruhu vardı! Hani vatan millet, babaocağı, anaocağı.. Yalannnn.. Hepsi kuyruklu yalannn.
İyisi mi gelin hep beraber bölünelim, sonra parçalara ayrılalım. O parçalarımızı da paramparça yapalım.. Ulan felaketlerde bile bölünüyoruz yaa..
Felaket diyorum, deprem diyorum. Ölüm ve acılarda dahi bölünüyoruz. Yardımlarımız birbirinden ayrılıyor, sonra göz yaşlarımız bile ayrılarak, parça ve paramparça oluyor yere düşmeden..
Acılarımız ayrılıyor, birbirimizden.. Her birimiz başka birimizin acılarını hissetmiyor, anlamıyor. Yazık değil mi onca acılarımıza. Oysa ki acılarımız bize açıyor..
Eskiden ortak sevinçlerimiz vardı, biraz. Onları da böldünüz. Parçaladınız çok maşallah.. Hiç bişey kalmadı geriye..
Örgütleri, fraksiyonları, partileri böldünüz. İnsançlarımizı, kültürlerimizi, geleneklerimizi, aileleri böldünüz, parçaladınız. Nasıl olacak bilmiyorum, yoksa bölünerek parçalanarak mi büyüyeceğiz..
