Niyazi Abinin Anısına

Niyazi abiyi doksanlı yılların ortasında tanımıştım. O zaman benim gibi yola hizmet etme iddiasında olanlarla hanesine mihman olmuştuk. Öyle çok derin teorik bilgilerden ziyade, inancını yaşayarak bizlere yol gösterdi, üzerimizde iz bıraktı. Bizden epey yaşlı olmasına karşın, hanesine mihman olduğumuz ilk anda kalkıp bizlere hizmet etmesi zihnime kazınan ilk izlenimdi.

Zaman zaman Stuttgart ve çevresinde yaşayan, inancı dar dernek kalıplarından çıkartmak ve klasik sloganları geride bırakmak isteyen kimseler olarak yolumuz Niyazi abinin Geislingen şehrinde bulunan hanesine düşerdi. O hanede zaman zaman yola bağlı başka pirler de bulunurdu ve biz o muhabbetlerden büyük bir haz alırdık. Adeta o muhabbetler, sohbetler ben ve benim gibi birçok canın üzerinde silinmez izler bıraktı.

Niyazi abim hep yeşil giyerdi; yeşil rengini çok seviyordu ve bunu İmam Hüseyin’in rengi olarak görüyordu. Kendince İmam Hüseyin’e olan bağlılığını ve sevgisini bu renkle yansıtıyordu.

Niyazi abi, söz yerine hal ve davranışlarıyla inancını çevresinde bulunan herkese kabul ettirmiş, en azından insanların saygı duymasını sağlamış bir insandı. Dediğim gibi, bunu öyle sadece sözle ya da çok bilgiyle değil; yaşayarak, üslubuyla, ahlakıyla, edep-erkanıyla, duruşuyla, saygınlığıyla ve yardımseverliğiyle yapıyordu. Hatta iş yerinde bulunan Alman ve farklı milliyetlerden, farklı inançlardan insanların bile Aleviliğe saygı duymasını sağlayan bir duruşa sahipti.

“Küfrü iman etmek” sözünü Niyazi abiden sık sık duyardık. Niyazi abi o güzel tebessümüyle erenlerin kelamını hiç yorulmadan bizlere aktarır; gönül okşayıcı sözleri, davranışları ve üslubuyla bu inancın ne kadar değerli olduğunu duruşuyla yansıtırdı.

Bu dünyayı fani bir dünya olarak görüyordu Niyazi abi; bu yönüyle de bu dünyaya çok anlam yüklemiyordu. Yani mal mülk derdinde ya da dernek başkanlığı gibi hesapların peşinde olmayan bir insandı. Ehlibeyt’in yoluna sımsıkı bağlıydı. Bu dünyadaki varlığı bir nevi kafes örneği ile anlatır, buradaki görevini layıkıyla bitirdikten sonra Hakka göçmeyi Ehlibeyt ile buluşmanın vesilesi saydığı için bunu bir kurtuluş olarak görürdü.

Doksanlı yıllarda yaptığımız cemlerde —ki bu cemler o zaman yaklaşık dört-beş saat sürerdi— Niyazi abi aralıksız dört saat boyunca tevhid halinde olurdu. Bu hale yabancı olanlar yer yer tebessüm ederek, yer yer başka anlamlar yükleyerek Niyazi abiyi izlerlerdi. Fakat Niyazi abi bunların hiçbirini görmez, o aşk halini cem meydanında saatlerce yaşardı. Bu yaşayış elbette yola gönül verenlerin üzerinde derin ve silinmez izler bıraktı.

Evet, Niyazi abi adeta başka bir boyut kapısından, geçmiş zamanlardan günümüze gelmiş bir dervişti. Her hali, davranışı, üslubu ve söylemi ile bunu yansıtan bir candı.

Niyazi abim, biz senden razıyız; Hakk da senden razı olsun. Ehlibeyt şefaatçin, adını daima zikrettiğin erenler yoldaşın, menzilin mübarek olsun güzel abim…