Yalnızlık ve Duygusal Yankı Bir Sorun mudur?

Sanki kalabalıklar içinde yalnız olmak artık istisna değil, neredeyse bir kural haline gelmiştir. Bu yalnızlık, sadece fiziksel bir eksiklik değil; çoğu zaman duygusal bir yankının yani içsel seslerimizin
karşılıksız kalmasının sonucudur.
Yalnızlığı, psikolojik, sosyolojik ve felsefi açıdan ele alıp değerlendirmek; kendimize ve
içsel yolculuğumuza ufak da olsa kapı aralayacağını düşünüyorum.

Psikolojik açıdan yalnızlık, bireyin sosyal bağlarının niceliğinden çok niteliğiyle ilgilidir.
İnsan, anlaşılmadığını hissettiği an yalnızlaşır. Yani, etrafında çok insanın olması değil,
anlaşıldığını hissettirenlerin varlığıyla alakalıdır yalnızlık kavramı. Psikanalist Donald
Winnicott: ‘’Yalnız kalabilme kapasitesi, aslında birinin varlığını içselleştirmenin ürünüdür.’’
der. Yani yalnızlık her zaman bir eksiklik değildir; içsel bir doluluğun da göstergesi olabilir.
İnsan, tabiatı gereği bazen yalnız kalmak, kendini dinlemek, ruhunu dinlendirmek
isteyebilir. Bazen de kendini tanımanın, içsel yolculuğuna çıkmış olmanın bir gereği de
olabilir. Fakat her yalnız kalanı; kendine yeten, tek başına daha mutluymuş gibi düşünmek
hatalı olabilir.
Sosyolojik bağlamda ise yalnızlık, bireysel bir deneyim olmaktan çıkıp toplumsal bir olgu
haline gelmiştir. Etrafımızda bir çok insanın ‘yalnız olduğu’ ‘kafa dengi insanların etrafında
olmadığı’ gibi şikayetlerini duymuşuzdur. Dijitalleşme ve hız kültürü, ,nsan ilişkilerini
yüzeyselleştirirken, derin ve kalıcı bağların da kurulmasını zorlaştırmaktadır. Sosyolog
Bauman’a göre, günümüz ilişkileri geçici ve kırılgandır. İlişkiler artık ‘bağlanmaktan’ çok
‘kaçınma, uzaklaşma’ üzerine kuruludur. Bu durum ise bireyin sürekli bir geçicilik hissi
içinde yaşamasına ve kalıcı duygusal yankılar oluşturamamasına yol açar.

Felsefi açıdan yalnızlık ise insanın varoluşuyla doğrudan ilgilidir. J.P. Sartre, İnsanın
özünde yalnız olduğunu savunur. Kastettiği şey ise; İnsan başkalarıyla birlikte olduğunda
bile yalnızdır. Yani insan, özgürlüğünün ve sorumluluğunun sahibidir. Çünkü insan,
seçimleriyle kendini inşa eder.
İnsan kendini, varoluşunu bir değer üretmesiyle, özgür ve kendine belirli oranda
yetebileceği düşüncesini beslediği oranda güçlü ve iyi hisseder. İşte insan bu anlam
üretmesini dengeleyemediğinde, bir boşluk hissine kapılır.

Duygusal yankı kavramı tam da bu noktada anlam kazanır. İnsan, sadece konuşmak
değil duyulmak hisseder. Eğer kendi varlığımız, başkalarında (arkadaş, eş vb) bir karşılığı
yoksa ‘duygusal yankı’ soru yaşarız.
Bugünün insanı, belkide en çok ‘duyulmamaktan’ yorgundur. Arkadaşlık ilişkilerinde, çift
ilişkilerinde yaşanan birçok sorunun temelinde duyulmamak, anlaşılmamak ve bunun
beraberinde de değersizlik, ilgisizlik hissi yer almaktadır.

Sonuç olarak yalnızlık, tamamen kaçınılması gereken bir durum olmaktan çok, anlaşılması
gereken bir durumdur. Yalnızlık hissi, belki de bize daha derin bağlar kurmamızın bir
işareti, sinyali de olabilir.
Bana göre insan, doğası gereği yalnız kalabilecek doyumu, doluluğu elde etmiş olsa bile
sosyal ve üretken olma programının önüne geçmemelidir. ‘bir elin nesi var, iki ilin sesi var’
atasözümüzün haklılık payı var. Ne dersiniz